"Orada kimse var mı ?"

Gerçekten burada kendi kendime konuşuyormuş gibi hissediyorum. Madem sizden ses yok, bende eskiden yazdığı bir yazıyı paylaşayım burada.Bunu çok eskiden platonik bir şekilde aşık olduğum insan için yazmıştım  :)


           O..
Onu nasıl sevdiğimi asla bilmeyecek !
Çünkü o benim onu nasıl sevdiğimi asla anlayamaz !
Çünkü ben onun umrunda bile değilim.Oysa ben onu kendimden çok seviyorum.Ben onu sevmeyi seviyorum. Onun mutlu olmasıyla mutlu oluyorum.Onun gülümsemesiyle mutlu oluyorum. Saçma sapan her esprisine gülüyorum.Farkında olmadan onun için ağlıyorum. Onu herhangi bir kızla gördüğümde kalbim acıyor ama belli etmiyorum.Ben o mutlu olsun istiyorum benimle veya bensiz.Benimle olmak zorunda değil.Ama en azından bana değer verebilir.Ben onun için sıradan biri olmamalıyım diyorum kendi kendime.Zahmet edip onu sevmişim.Diğer insanlardan ayırmaz mı bu beni ? Bunu umursadığını sanmıyorum. Ama şu açıdan şanslıyım sanırım. Beni küçük düşürmedi veya yüzüme vurmadı. Aksine bilmiyormuş gibi davrandı. Bu ne kadar olgun olduğunu gösterdi. Ve benim ondan hala vazgeçemeyeşimin bir sebebi buydu...
O...
O çok yakışıklı biri değil.Ama benim kalbimin yerinden fırlamasını sağlayacak bir gülümsemeye sahip. O yüzden çok özel.Ses tonu,gülüşü,saçları,koşuşu...
Ben bu çocukta neyi sevdiğimi bilmiyorum.Sevilecek neyi var onu da bilmiyorum. Galiba asıl sorun bende...
ONU HAKETMEDİĞİ BİR AŞKLA SEVİYORUM.